Made with Xara Web Designer In de zomer van 2003 heb ik op verzoek onderstaand artikel naar de redactie van het tijdschrift "Hoofdzaken" gestuurd. Dit artikel gaat over het ontstaan van mijn hoofdpijn en wat ik eraan gedaan heb of er aan doe om ervan af te komen. Ik heb dat verteld, toen ik mij aanmeldde voor deelname aan de "Mailinglijst hoofdpijnpatiënten" in april van dat jaar. Op een paar kleine wijzigingen na heb ik dat hieronder integraal overgenomen. Hallo iedereen, Ik lees nu zo'n beetje een maand lang jullie bijdragen aan de mailinglijst hoofdpijnpatiënten. In die maand heb ik geaarzeld of ik mij wel bekend moet maken. Immers, bijna alle bijdragen gaan over migraine, de bestrijding daarvan enz. enz. En, gelukkig zou ik bijna willen zeggen, ik heb geen migraine. Wel hoofdpijn, dag in dag uit, al iets meer dan een jaar. Tussendoor een paar dagen een 'aanval' die op migraine leek, maar toch ook weer niet. Gemengde hoofdpijn noemt men dat, geloof ik. Maar goed, ik heb toch besloten, voor zover mogelijk, actief aan deze lijst mee te werken. Daar gaat ie dan... Mijn hoofdpijn begon pakweg in februari 2002. Vanaf begin april van dat jaar was de hoofdpijn zo toegenomen, dat ik niet in staat was te werken. In mijn werk moet ik het vooral van mijn hoofd hebben, vandaar. Na een maand ben ik weer een tijdje gaan werken, maar daar kwam ik snel van terug. Tot oktober ben ik helemaal thuis gebleven en vanaf die tijd 'werk' ik gemiddeld 3 tot 3,5 uur per dag. Dan is de pijp helemaal leeg. Wat heb ik er tegen proberen te doen? Allereerst natuurlijk de huisarts. Diagnose: burnoutachtige klachten die resulteren in tension headache. Ik noem hier met opzet de Engelse termen, omdat de deskundigen die bezigen. Verderop zullen jullie zien dat het helemaal internationaal wordt! Afijn, spierspanningshoofdpijn dus. Bloeddruk normaal en voorlopig geen medicijnen. Maand later weer naar de huisarts. Vraag om een bloedonderzoek en een verwijzing naar een neuroloog. Bloed goed, CT scan goed. Dubbel gevoel--> terug bij af. Bedrijfsarts verwijst door naar psycholoog. Na 6 sessies houd ik het voor gezien. Ben geen meter opgeschoten. Fysiotherapie: er zit wel iets vast in mijn nek, maar daarvan krijg ik geen hoofdpijn. Toch mooi meegenomen. Acupunctuur. Tref een acupuncturist die gespecialiseerd is in bestrijding van hoofdpijn. Vertel daar ook dat ik niet goed slaap en mede daardoor herhaaldelijk naar de WC moet. Prikt op de (gal)blaas zoals dat heet. 10 sessies gehad. Resultaat: slaap nu goed, maar hoofdpijn niet verdwenen. Intussen bij andere psycholoog aangeschoven. Deze diagnostiseert dat ik wel degelijk een burnout heb gehad, gevolgd door een surmenage (Frans!) Ik ben dus gewoon overspannen, dat zich lichamelijk uit in hoofdpijn. Na ca. 8 sessies besluiten wij gezamenlijk ermee te stoppen. Hij heeft mij niets (meer) te bieden. Intussen heb ik allerlei registraties gedaan (hoofdpijndagboek, klachtenlijst per uur, scoren op een 'balk' van 0 tot 10 en weet ik veel). Wat doe ik er nu zelf aan? Ontspanningsoefeningen: CD van psycholoog gekregen, rechterarm spannen en ontspannen, linkerarm, wenkbrauwen, kaken, buik, benen... het hele lichaam komt aan de beurt en je eindigt op het strand in een zonnig oord. Ik doe veel ontspanningsactiviteiten: klussen, kunstschilderen, computeren, hardlopen, wandelen, fietsen, zwemmen, kortom, wat een mens zoal kan bedenken. Maar alles even traag en kortstondig. Daarnaast let ik op wat ik eet, ik drink kruidenthee (citroenmelisse, brandnetel, thijm en lavendel in die voorkeursvolgorde), beperk het koffiedrinken, slik vitamines en drink multivitaminedranken. Oh ja, heb intussen ook een nieuwe bril. Daar kon het immers ook mee te maken hebben! Inderdaad, ogen waren hard achteruit gegaan in 4 tot 5 jaar. En nu??? Hoofdpijn dominant aanwezig; verschijnselen: gloeien, zicht wordt slechter, concentratieverlies, snel moe, liggen werkt meestal averechts... Groeten, Luud. Ik ben nu weer bijna 1½ jaar verder. Sinds januari 2004 werk ik niet meer. De hoofdpijn is er nog steeds. Ik heb deze als een feit geaccepteerd en daardoor kan ik er, denk ik, beter mee omgaan. De pijn is nog maar zelden echt hevig. Ik doe alles op z'n elfendertigste en rust veel. Het maken van deze website bijvoorbeeld kost mij heel veel tijd, maar het is leuk en ontspannend en daardoor minder vermoeiend. Ik betaal er wel onmiddellijk de tol voor wanneer ik te lang doorga. Alsof het zo moet zijn, komt (gelukkig) hoofdpijn steeds meer in de belangstelling. Voor het Algemeen Dagblad van 18 augustus 2004 is het zelfs voorpagina nieuws "Pijnstiller oorzaak hoofdpijn". Het artikel van Esther van Osselen begint als volgt: "Veel hoofdpijnklachten zijn te wijten aan pijnstillers of cafeïne. Naar schatting 320.000 Nederlanders hebben elke dag zware hoofdpijn door de medicijnen die ze ertegen slikken of doordat ze teveel koffie, thee, cola en chocola nuttigen. Huisartsen moeten hier alerter op zijn." Dit naar aanleiding van de nieuwe richtlijnen voor de behandeling van hoofdpijn van het Nederlands Huisartsen Genootschap. Wat de meeste hoofdpijnpatiënten allang weten, is voor veel artsen nog steeds nieuw!Maar goed, middelenafhankelijke hoofdpijn is een van de soorten hoofdpijn. Daarnaast heb je migraine, clusterhoofdpijn en wat bij mij is gediagnostiseerd: spierspanningshoofdpijn. Ik citeer weer uit hetzelfde artikel:..."Bij spanningshoofdpijn staat de dokter nog het meest met lege handen. Er is nog niet veel bekend over hoe het nou komt dat iemand die veel stress heeft, of waarvan de nek en schedelspieren verhoogd gevoelig zijn, hoofdpijn krijgt. Een geruststelling is wel dat spanningshoofdpijn geen teken is dat er iets ergs aan de hand is. (Deze constatering raakt natuurlijk kant noch wal (kanttekening van mij)). Arts en patiënten kunnen met een hoofdpijndagboek wel samen uitzoeken of er dingen zijn die de hoofdpijn verergeren. Daar kan de patiënt dan iets tegen doen. Dat dagboek is overigens ook een goed hulpmiddel voor de arts om er achter te komen wat voor soort hoofdpijn iemand heeft." Ook ik heb bijna een jaar lang een dagboek bijgehouden en wel van uur tot uur. Mij heeft het niet geholpen. Sterker nog, ik heb het op een gegeven moment letterlijk aan de kant gesmeten. Het ging me helemaal beheersen: niet vergeten dit op te schrijven! Hoe zat het ook alweer! Kortom, ik kreeg er hoofdpijn van. Het is nu januari 2006. Afgelopen jaar heb ik weer heel wat ondernomen om van mijn hoofdpijn af te komen. In maart 2005 kreeg ik griep. Niet zomaar een griepje, maar ik was flink ziek. In ieder geval zodanig dat ik naar de dokter ben geweest. De hoofdpijn was niet te harden en ik heb nachten lang daardoor opgezeten. Ik bleek van de griep een behoorlijke bronchitis overgehouden te hebben. (heb ik overigens meer gehad). Ik kreeg de gebruikelijke medicijnen en de hoofdpijn nam enigszins af. In juni ben ik naar de huisarts teruggegaan, want ik bleek ook voortdurend buikpijn te hebben. Na een aantal onderzoeken en medicijnen kreeg ik uiteindelijk Duspatal voorgeschreven. Dat hielp. Intussen wilde de tandarts eveneens een steentje bijdragen en maakte een zogenaamde opbeetplaatje voor me. Ik blijk namelijk in mijn slaap te tandenknarsen en dat kan voor hoofdpijn zorgen. Een maand later moest ik terug met de constatering dat het niets uitmaakte. Afijn, weer bijna 100 Euro armer. Nou ja, ik kreeg natuurlijk een en ander vergoed van de verzekering. Die buikpijn leidde ertoe dat ik wilde laten onderzoeken of ik misschien een "Verborgen depressie" had. Veelal gaat die schuil achter de hoofdpijn. Overigens mag je dat tegenwoordig zo niet meer noemen, aldus de huisarts. Hij vond het een briljant idee en ik kreeg een verwijsbrief voor de psychiater. Gelukkig kon ik vrij snel terecht, maar de psychiater had al gauw door dat er van een depressie geen sprake was. Zoals bekend kunnen antidepressiva een goede uitwerking hebben op hoofdpijn. Hoewel ik mij jaren geleden tegen het gebruik van antidepressiva heb verzet, moest ik dat nu ook proberen. Ik kwam met de psychiater overeen dat er niet gezocht zou worden naar een balans of een cocktail van medicijnen, maar dat wij het effect van een familie zouden bekijken. Het werd Citalopram van de SSRI's (is een Engelse afkorting die staat voor: Selectieve Serotine Heropname Remmers) 20mg. Ik heb dat middel 3 maanden geslikt (november 2005 - januari 2006). Ik ben ermee gestopt. Ik had veel last van de bijwerkingen (w.o. hoofdpijn!) en het effect in positieve zin was nihil. Ik ben nu dus weer helemaal terug bij af, maar zoals dat heet, vele ervaringen rijker. Jawel hoor, daar gaat ie weer. Op mijn weg naar het sportcentrum kom ik langs een chiropractor, die zich daar onlangs heeft gevestigd. Omdat ik inmiddels een stijve nek heb en last van mijn rechterschouder, overgebleven van een slijmbeursontsteking, besluit ik in mei 2008 te onderzoeken wat deze discipline voor mij kan betekenen. Ik maak een afspraak, vertel mijn verhaal en zijn "enthousiasme" kent geen grenzen. Hij weet zeker dat hij mij van genoemde kwalen af kan helpen, dus inclusief mijn hoofdpijn. Ik probeer hem te temperen en ben nogal sceptisch maar ontvankelijk tegelijkertijd. Na het invullen van een vragenlijst, vraag en antwoord daarbij, gaat hij meteen tot behandeling over, in de volksmond "kraken" geheten. Hij neemt mijn ruggengraat, diverse spieren en mijn hoofd onder handen. Ondanks waarschuwingen schrik ik de eerste keer behoorlijk. Het krakend geluid (eigenlijk het ploffen van een luchtbel) zit vlak achter mijn oren! Afijn, ik zal de lezer verdere details besparen. Na 11 behandelingen en honderden euro's armer wordt besloten te stoppen. Mission NOT accomplished. Met mijn rechter arm gaat het iets beter, mijn nek kan ik wat meer draaien en mijn hoofdpijn kent wat minder pieken. Enig effect heeft het dus wel gehad. (wordt vervolgd)